மை நேம் ஈஸ் கான்!

எழுதியவர் யுவகிருஷ்ணா
சரியாக எத்தனை ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக என்பது நினைவில்லை. 1999 உலகக்கோப்பை போட்டியாக இருக்கலாம். இந்தியா-பாகிஸ்தான் ஆடும் கிரிக்கெட் போட்டி நடந்து கொண்டிருந்தது. வெற்றி நிலை மாறிக்கொண்டே இருந்தது. அண்ணாசாலை விஜிபி ஷோரூமுக்கு முன்பாக சாலையில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்தியா தோற்பது போன்ற ஒரு சூழல்.

நடுத்தர வயதுடைய ஒருவர் வெறுப்பாக சொன்னார். “துலுக்கப் பசங்கள்லாம் கொண்டாடுவானுங்க! பாகிஸ்தான் ஜெயிக்கப் போவுது!!” இத்தனைக்கும் அப்போது இந்திய அணிக்கு தலைமை தாங்கிக் கொண்டிருந்தவர் முகம்மது அசாருதீன்.

இறுதியில் வென்றது இந்தியா. சாலை என்று பாராமலும் ‘ஹூர்ரே’ என்று குரலெழுப்பி, ஹைவோல்டேஜ் மகிழ்ச்சியோடு துள்ளிக் குதித்தவர் கமெண்டு அடித்த நடுத்தர வயதுக்காரர் அல்ல. அவருக்கு அருகில் இருந்த இளைஞர். தலையில் வெள்ளைத் தொப்பி. திருவல்லிக்கேணிகாரராக இருக்கலாம்.

நியாயமான காரணங்கள் ஏதுமின்றி, வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் இஸ்லாமியரை இழிவுபடுத்தும் தேசமாக இந்தியா இருக்கிறது. ‘பாகிஸ்தான் ஜெயிக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு இஸ்லாமியரை கூட இதுவரை நான் சந்தித்ததேயில்லை. ஒரு இஸ்லாமியனாக பிறந்திருக்கக் கூடாதா? என்று நான் ஏங்கியிருக்கக்கூடிய சந்தர்ப்பங்கள்தான் அனேகம்.

* – * – * – * – * – *

ஷாருக்கின் ‘மை நேம் ஈஸ் கான்’ ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கத்தின் ஒரு சதவிகிதத்தை கூட என்னால் வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்த முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஒரு இஸ்லாமியராகவே மனதளவில் வாழும் சாரு போன்றவர்களின் விமர்சனம் சரியான வெளிப்பாடாக அமையும் என்று நம்புகிறேன். அடையாளம் தொடர்பான அரசியலை மிக நுட்பமாக பேசும் படம் இது. உணர்வுகளை அலைக்கழிக்கும் இதுபோன்ற திரைப்படங்கள் வெளியாவது அரிதிலும் அரிதாக நடக்கும் அபூர்வம்.

ஏதோ வாயில் நுழையாத பெயருடைய நோய் கொண்ட ரிஸ்வான்கான் சூழ்நிலை காரணமாக அமெரிக்கா செல்கிறான். மூளை தொடர்பான நோய் அது. புரிந்துகொள்வதிலும், பேச்சிலும், நடத்தையிலும் மற்றவர்களிடமிருந்து சற்றே வேறுபட்டவன் ரிஸ்வான். ஆயினும் அவனுக்கு வேறு சில விஷயங்களில் அதீதமான மாற்று ஆற்றல் உண்டு.

அமெரிக்காவில் இளம் விதவையான மந்திராவை சந்திக்கிறான். இயல்பாக மலரும் காதல் திருமணத்தில் முடிகிறது. மந்திராவுக்கு ஏற்கனவே ஒரு மகன் உண்டு. 2001 செப்.11 சம்பவத்துக்கு பிறகு இஸ்லாமியர் மீதான அமெரிக்கர்களின் விரோத மனோபாவம் நீறுபூத்த நெருப்பாய் மாறி, வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் வன்முறையில் முடிகிறது. ஒரு இஸ்லாமியன் தனக்கு திடீர் தகப்பன் ஆனதாலேயே மந்திராவின் மகன் ஒரு வன்முறையில் உயிரிழக்கிறான்.

‘கான் என்ற உனது பெயர்தான் என் மகனை கொன்றது!’ என்று மந்திரா கோபத்தில் குற்றம் சாட்டுகிறாள். “உனக்கு தைரியம் இருந்தால் அமெரிக்க அதிபரை சந்தித்து ‘என் பெயர் கான். நான் தீவிரவாதி இல்லை’ என்று சொல்!” என்று கத்துகிறாள். கோபத்தில் விளைந்த இந்த அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளை கான் சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்கிறான். அமெரிக்க அதிபரை சந்திக்க தன் பயணத்தை தொடர்கிறான். இதையடுத்து அடுத்தடுத்து நடக்கும் சம்பவங்கள், கான் அமெரிக்க அதிபரை சந்திக்க முடிந்ததா? என்பதுதான் கதை.

தான் பிறந்த இனத்துக்கு ஒரு கலைஞனால் செய்யப்படக்கூடிய உச்சபட்ச கைமாறினை ஷாருக்கான் செய்து தந்திருக்கிறார். அமெரிக்க அரசியல், அதன் குடிமக்கள், வர்க்கம் – இவை தொடர்பான வேறுபாடுகளை நுணுக்கமாக பதிவு செய்கிறார். “அமெரிக்காகாரங்களே இப்படித்தான் எசமான்!” என்று புலம்பாமல், மனிதத்தை மதிக்கும் அமெரிக்கர்களையும் கருப்பின தாய் கதாபாத்திரத்தின் வாயிலாக படம்பிடித்து காட்டுகிறார்.

‘அன்பே சிவம்’ படத்தில் கமல்ஹாசனின் நடிப்பைக் கண்டு சிலாகித்தபோது, இனிமேல் இப்படி நடிக்க ஒருவன் பிறந்துதான் வரவேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஷாருக்கான் எப்போதோ பிறந்துவிட்டார். ஒரு காட்சியிலாவது கதாபாத்திரத்தின் தன்மையிலிருந்து விலகி ஷாருக்கின் ஹீரோயிஸம் எங்காவது வெளிப்படுமா என்று பார்த்தோமானால் ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சுகிறது. அடுத்த ஆண்டு ஷாருக் வீட்டின் கதவுகளை வரிசையில் நின்று விருதுகள் தட்டும்.

ஒரு சினிமாவுக்கு தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பங்களிப்பு என்னவென்று படம் வரைந்து பாகம் குறித்து காட்டுகிறது ’மை நேம் ஈஸ் கான்’. குறிப்பாக கஜோலுக்கான ஒப்பனை, உடையலங்காரம் வழியே கதையின் வலிமை வெகுவாக கூட்டப்படுவது அபாரம். ரவி கே.சந்திரனின் ஒளிப்பதிவு, ஷங்கர் என்லாயின் இசை என்றெல்லாம் தனித்தனியாக குறிப்பிட இயலாதவாறு, ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு அதிசயத்தை சாதித்துக் காட்டியிருக்கின்றனர் இந்த படக்குழுவினர்.

ஒவ்வொரு அமெரிக்கனும் கட்டாயம் பார்க்கவேண்டிய படம் இது.

அப்போது இந்தியர்களுக்கு?

கமல்ஹாசன் விரைவில் ‘மை நேம் ஈஸ் தெனாலி’ என்றொரு படம் எடுப்பார். 1991, மே 21-க்குப் பிறகு, சென்னையில் வசிக்கும் ஒரு ஈழத்தமிழன் சோனியா காந்தியை சந்தித்து, “நான் தெனாலி, நான் விடுதலைப்புலி அல்ல” என்று சொல்லுவது கதையாக இருக்கும். இந்தியத் தணிக்கைக்குழு அனுமதித்தால் இப்படத்தை இந்தியர்களுக்கு போட்டுக் காட்டலாம்.

எழுதியவர் யுவகிருஷ்ணா

பதிவர் : கலையரசன்

-”அவர்கள் எம்மை எதற்காக வெறுக்கிறார்கள்? நாம் உலகிலேயே மிகச் சிறந்த நாகரீகத்தை கொண்டிருக்கிறோம். எமது ஜனநாயக பாரம்பரியம், தனி மனித சுதந்திரம் இவற்றை அவர்கள் வெறுக்கிறார்கள்.”

By Sajid Iqbal

Let me ask you something… If someone insulted your mum or dad, how would you react? ‘I’ll kick his head in’ is what you will probably say, yeah? If someone insulted your sister, brother, husband or wife what then? You’ll probably react with anger, flex your muscles and may be use every swear word you can think of, am I right? We all know that’s not the best way to behave, but sometimes when someone goes too far you simply lose the plot, innit?

Now, if you hold the Prophet Muhammad (peace be upon him) closer to you than your mum, dad, brother or sister and people insult him, then what? If the person you see as your ultimate role model is ridiculed then what must you be feeling? Let me guess, you’re vexed, you’re fuming, you feel demonised, insulted and hurt. Now when Geert Wilders’ film ‘Fitna’ takes the mick out of the Quran and the teachings of the Prophet – how do you feel? When cartoons are printed which take the mick out of the Prophet – how do you feel? When books, websites, documentaries, cartoons, speeches criticise, demonise, insult and take the mick out of your Prophet , your teachings and your faith then how are you supposed to react?

Many people will answer by showing anger, hatred, violence, causing havoc, letting off steam, shouting and screaming!

A Christian surveyor, Professor Edward reported in TIME Magazine on April 16, 1979, that in a span of 150 years, from 1800 to 1950 over 60,000 books had been written against Islam. That works out to more than one book against Islam every day. And more recently, since September 11 the propaganda and hatred against Islam is more visible than ever before. So are we gonna throw a strop, burn an effigy, react with hatred, shout and scream every time anyone criticises or insults Islam? Well it seems to be the way a lot of Muslims have reacted, from Rushdie’s Satanic Verses to the Danish cartoons furore up until now.

The next time anyone insults the Prophet or his teachings then before you start a riot and react fanatically just ask yourself a simple question:

When the Prophet himself was insulted, attacked, abused and mocked how did he react?

Well let’s find out shall we…

When the Prophet had just started preaching the call of Islam he went to Ta’if, a lush town just south-east of Makkah. He was hoping that perhaps the people of this nice city would be receptive to his message, which had been rejected by most of the people of Makkah for more than a decade.

However, the people of Ta’if proved to be just as cruel and intolerant as his own people. Not only did they scorn his message of worshipping Allah alone, but they even turned their youth against him who hurled insults and even stones and garbage at him as he sadly left the city. In the face of continued disappointment, the Archangel Gabriel came to Prophet Muhammad and said,

“God Almighty has heard the sayings and accusations of your people and He, the Almighty, has commanded the angel of the mountains to obey any order from you against them.”

The angel of the mountains called out to Prophet Muhammad and said,

“If you wish, I will crush the town of Ta’if between the surrounding mountains.”

Bleeding from head to toe, battered and exhausted, the Prophet was faced with a choice; should he or should he not seek to destroy the people who had just humiliated him by having their children chase him out of town while throwing stones at him? And for what crime? All he had wanted to do was convey the message of the One God to His creation and seek benefit his own people.

வழிப்போக்கன்: உங்களை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன். வெகு சமீபத்தில் உங்களின் இந்தக் கோமாளியின் முகத்தை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன்.

கோமாளிபதி: விடுதலையா? இது பெரிய இழப்பு. காலம் காலமாக அதை நம்பித்தான் எனது சிறுகதை விமர்சனங்களைக் கொடுத்து வருகிறேன். சதி செய்து யாரோ எனது மேடை இலக்கிய குறிப்புகளைத் திருடிவிட்டார்கள். அதைத் திருடியவர்களின் கைகள் நெருப்பில் பொசுங்க வேண்டும்.

ஓர் தினம் இருவரிடையே சண்டை மூண்டது. ஒருவன் இறைச்சி வெட்டும் கத்தியை எடுத்து, மற்றவனின் உடலிலிருந்து இறைச்சியை வெட்டியெடுக்க மல்லுக்கட்டினான். மற்றவனோ தனது உடலிலிருக்கும் சதையைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளப் போராடினான்.

இந்த சண்டையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பலரும் சதையைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளப் போராடுபவனின் பக்கம் சார்ந்திருந்தனர். இறைச்சி வெட்டுபவனின் பக்கமும் அவனது சகாக்கள் சிலரிருந்தனர்.

இந்த இருபுறமும் சாராமல் பின்னாலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த நடுநிலைவாதியும் அங்கிருந்தார்.

‘ ஒரு வார்த்தையாலாவது உதவாமல் நீங்கள் வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதேனோ?’ என ஒரு பக்கத்தைச் சார்ந்திருந்தவன் அவரிடம் கேட்டான்.

‘ நான் இந்த இரண்டு பக்கங்களுக்கும் இல்லை’ என பதில் கூறினார் அவர்.

‘ பலவந்தமாக துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படும்போது நீங்கள் வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் செய்வது, அநீதியின் பக்கம் சார்வதுதான்’ அவன் சொன்னான்.

‘ ஏதாவதொன்றில் கலந்துகொள்ளாமல், எதுவும் செய்யாமல் இருக்கும்போது ஒரு பக்கம் சார்ந்திருப்பதென்று சொல்வதெப்படி?’

‘ அதுதான் இன்றைய உலகின் நியதி. அதிக பலம் வாய்ந்தவனுக்கு அதை நேர்மையற்ற வழிகளில் பாவிக்க இடம்கொடுத்து பார்த்திருப்பதென்பது தானாகவே அவன் பக்கம் சார்வதுதான்’

‘ இல்லையில்லை. நடுநிலைமை உயர்ந்த கொள்கையாகும். நான் இதற்கு வெளியே இருந்து, இந்த இருவருக்கும் பக்கச் சார்பற்ற நடுநிலைமையான தீர்ப்பு கிடைப்பதைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்’ எனச் சொன்ன நடுநிலைவாதி சதையைக் காப்பாற்றப் போராடுபவனிடம் இவ்வாறு கேட்டார்.

‘ உங்கள் தேவை என்ன?’

‘ எனக்குப் புதிய தேவைகள் எதுவுமில்லை. எனது உடலின் சதைகளை இந்த இறைச்சி வெட்டுபவனிடமிருந்து காப்பாற்றிக் கொள்வதன்றி’

‘ நல்லது. உங்கள் வேண்டுகோள் என்ன?’ என்று இறைச்சி வெட்டுபவனிடமும் கேட்டார்.

‘ எனக்கு இவனின் உடலிலிருந்து சதை வேண்டும்’ என உறுதியாகச் சொன்னான்.

‘ ஆமாம். உங்கள் இருவரினதுமே எதிர்பார்ப்புகள் ஈடேறுவதுதான் நடுநிலைமையானது!’ நடுநிலைமைவாதி சொன்னதும்,

‘ நீங்கள் மிக மிகச் சரி!’ எனக் கூறிய இறைச்சி வெட்டுபவன், ‘ இவனின் சதையை வெட்டிக்கொள்வது நடுநிலையானதென மத்தியஸ்தரே கூறி விட்டார்’ என மேலும் உற்சாகத்தோடு சதையை வெட்டியெடுக்க முற்பட்டான்.

மூலம் – எஸ்.ஜீ.புஞ்சிஹேவா (சிங்களமொழியில்)
தமிழில் – எம்.ரிஷான் ஷெரீப், இலங்கை.

நன்றி – உயிர்மை

The second Pink Slip Dubai event, to be held tonight at the Radisson Blu Hotel, Dubai Media City, aims to connect UAE employers and recruiters with those seeking new opportunities in a range of industries.

Set in an informal environment, the monthly event will now feature talks by experts to help guide and give advice to out-of-work professionals or those looking for a career change.

Lourda Sexton, Founder of Pink Slip Dubai, said the reason to start the group was borne out of her own frustrations. “I have witnessed first-hand the difficulties faced by job seekers in getting in touch with recruiters and employers and wanted to bridge the gap,” she said.

“Recruiters and employers are bombarded with CVs everyday. This event gives them the platform to move beyond the CV and interact with people and screen potential candidates without ploughing through countless resumes online.”

A former business development professional, Sexton said the first Pink Slip Dubai event held in October received “a pretty good response” from both job seekers and employers.

“I think the main frustration is the difficulty for those looking for jobs to get access to recruiters and employers in the current environment.

“The event makes it easier for them to interact face-to-face with potential employers and make a bigger impact,” said Sexton.

Pink Slip parties are quite popular in the West, with the concept gaining popularity during the 1990s’ dot com crash. It has since seen a worldwide revival in the past year during the global economic crisis.

“In the current environment when jobs are rare, the most important thing is to be innovative in your approach to job search,” said Sexton.

Pre-registration is essential to attend Pink Slip Dubai.

Admission fee is Dh100, inclusive of a complimentary drink. To register, go to www.pinkslipdubai.com.

- அப்துல் கையூம்

நாகூர் என்ற சிறிய வட்டத்திற்குள்ளிருந்து வெளியே வரவே மாட்டீர்களா? என் அபிமான வாசகர்கள் பலர் இதே கேள்வியைத்தான் என்னிடம் அடிக்கடி கேட்கிறார்கள். நியாயமான கேள்விதான். நான் பிறந்த மண்ணைப்பற்றி சிந்தித்து சிலாகித்து எழுதுவதற்கு அளப்பரிய விஷயங்கள் அந்த அளவுக்கு மலிந்துக் கிடக்கின்றன.

“சேலை கட்டும் பெண்ணுக்கொரு வாசம் உண்டு” என்று கவிஞர் வைரமுத்து சொன்னதுபோல, நான் பிறந்த மண், தனக்கென ஒரு  மகரந்த வாசனையை நிலைநிறுத்தி வைத்திருக்கிறது. படித்து தெரிந்துக் கொள்ளும் விஷயங்களை பகிர்ந்துக் கொள்வதை விட, பரிச்சயமான விஷயங்களை நுகர்ந்து, அனுபவக் கலப்போடு அலசி ஆராய்வது எவ்வளவு சுகந்தம் தெரியுமா?

நாடகப் பணியையும் நாகூரையும் இணைத்துப் பேசுகையில், முஸ்லீம்கள் அதிகமாக வாழும் இச்சிற்றூரில் நாடகப் பங்களிப்பு என்ன இருக்க முடியும் என்றுதான் மேலோட்டமாக நம்மை சிந்திக்க வைக்கும். ‘அப்துல் காதருக்கும் அமாவாசைக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கக் முடியும்?’ என்று நினைக்கக் கூடும்.

இசையும் நாடகமும் இஸ்லாத்துக்கு எதிர்மறையான விஷயங்கள். ஆதலால் இவைகளுக்கு முஸ்லீம்களின் பங்களிப்பு இருக்க முடியாது என்ற எண்ணம் பொதுவாகவே நிலவுகிறது. முன்னோடியான காரியங்களை முஸ்லீம்கள் நிகழ்த்தி அமைதிப் புரட்சி செய்திருக்கிறார்கள் என்பது கலப்படமில்லாத உண்மை.

“நாகூரில் தடுக்கி விழுந்தால் ஒரு கவிஞன் அல்லது பாடகன் காலில்தான் விழவேண்டும்” என்ற ஒரு வேடிக்கையாகச் சொல்வதுண்டு. ஆட்டுக்கால் சூப்பு விற்பவரும், கசாப்புக்கடை வைத்திருப்பவரும், முடிதிருத்துபவரும், சாயம் பூசுபவரும் இரவு நேரமானால் மேடையேறி தன் இனிய குரலால் ரசிகர்களை வசீகரிப்பது இங்கு சகஜமாக இருந்திருக்கிறது. யாரும் அவர் செய்யும் தொழிலை வைத்து எடை போட்டு குறைத்து மதிப்பிடுவதில்லை. மாறாக கலைக்கு அந்த அளவுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் தருபவர்கள் இவ்வூர் மக்கள்.

நாகூர் வழிபாட்டுத்தளம் என்று புகழ் பெற்றிருந்ததால் வடநாட்டு இசைக்கலைஞர்கள் திரண்டு வந்து நாகூர் தர்காவில் ‘கவ்வாலி’ என்ற சூஃபி இசையை அறிமுகம் செய்து, ஹிந்துஸ்தானி இசையின் மீதும் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி விட்டுப் போனார்கள். தமிழிசையும்,  வடநாட்டு இசையும் கலந்து இஸ்லாமிய இசை என்னும் ஒரு புதுவடிவத்திற்கு நாகூர் அடிகோலிட்டது. பெரும்பாலான நாகூர்க்காரர்களுக்கு உருதுமொழி தெரியாத போதிலும் கூட விடிய விடிய உடகர்ந்து இசையைக் கேட்பதை ஒரு வழக்கமாக வைத்திருந்தது அவர்களது இசையார்வத்திற்கும் கலையுணர்வுக்கும் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

இன்றும் கடைவீதியில் சென்று நோட்டம் விட்டால் நுஸ்ரத் பதே அலிகான் ‘கவ்வாலி’ பாடி அசத்திக் கொண்டிருப்பார் அல்லது குலாம் அலி ‘கஸல்’ இசைத்துக்கொண்டு இருப்பார் அல்லது உவைஸ் ரிஸா காதிரி “நாத்” பாடி பரவசப்படுத்திக் கொண்டிருப்பார். (கேசட் கடையில்தான்)

நாகூரார்களின் இயற்றமிழ் மற்றும் இசைத் தமிழ் பங்களிப்பை பிறிதொருமுறை நாம் அலசி ஆராய்வோம். அதற்கென நிறைய பக்கங்கள் ஒதுக்க வேண்டிவரும்.

எத்தனையோ சிற்றூர்கள் தமிழுக்காக தங்களது பங்களிப்பை அளித்திருக்கின்றன. உண்மை இப்படியிருக்க நாகூரை மட்டும் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடும் அளவுக்கு என்ன முக்கியத்துவம் இருக்கிறது என்ற கேள்வி எழ நியாயமிருக்கிறது.  “காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு” என்று சொல்வதைப்போல நாகூர்க்காரர்கள் தாங்கள் பிறந்த ஊரை மெச்சிப் பேச வாய்பிருக்கிறது.

நாகூரைப் பொறுத்தவரை நாகூரின் இலக்கிய மேன்மைகளை அதிகம் பேசுபவர்கள் நாகூர்க்காரர்கள் அல்ல. வெளியூர்க்காரர்கள்தான். “புதையல் மூட்டை மீது அமர்ந்துக் கொண்டே, புதையலைத் தேடுகின்றோம் நாம்” என்று கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் சொல்வதைப் போல நாகூரின் பெருமை அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. நாகூர் வரலாற்றுச் சிறப்பைக் கூறுவதற்கு ஒரு புதுக்கோட்டை ராஜா முஹம்மது தேவைப்படுகிறது.

முத்தமிழ்

வேந்தர்கள் மூவர்: சேர, சோழ, பாண்டியர்; சங்கங்கள் மூன்று: தலைச் சங்கம், இடைச் சங்கம், கடை சங்கம்; குறளின் அதிகாரம் மூன்று: அறத்துப்பால், பொருட்பால், காமத்துப்பால்; குற்றங்கள் மூன்று: காமம், வெகுளி ,மயக்கம்;  தோஷங்கள் மூன்று: வாதம், பித்தம், சிலேட்டுமம்; முக்கனிகள் மூன்று: மா, பலா வாழை; இப்படி எல்லாவற்றையும் மூன்றாக பிரித்தார்கள் தமிழர்கள்.

த-மி-ழ் : மூன்றெழுத்து. வல்லினத்திலிருந்து ‘த’ என்ற எழுத்தையும், மெல்லினத்திலிருந்து ‘மி’ என்ற எழுத்தையும், இடையினத்திலிருந்து ‘ழ்’ என்ற எழுத்தையும் தேர்ந்தெடுத்து தங்கள் மொழிக்கு பெயர் சூட்டிக் கொண்டவர்கள் தமிழர்கள். தமிழ் என்பதற்கு ‘இனிமை’ என்ற மூன்றேழுத்து பொருளையும் கொடுத்தார்கள். நா-கூ-ர் என்ற மூன்றெழுத்து ஊர் முத்தமிழுக்கு ஆற்றியிருக்கும் பங்களிப்பு அளவிட முடியாது.

இயற்றமிழ், இசைத்தமிழ் , நாடகத்தமிழ் என்று முறையே பிரித்து முத்தமிழ் என்று அழைத்தார்கள் நம் முன்னோர்கள். இம்மூன்றும் ஒன்று மற்றொன்றைச் சான்றது. ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்றில்லை. இயலின்றி இசையில்லை. இசையின்றி நாடகமில்லை, இயலின்றி நாடகமுமில்லை. இந்த தத்துவத்தை முழுமையாக புரிந்து வைத்திருந்தவர்கள் நாகூரார்தான் என்றால் மிகையாகாது.

“மூன்று தமிழ் சேர்ந்ததுவும் உன்னிடமோ?” என்று வாலி எம்.ஜி.ஆருக்காக எழுதிய பாடல் நாகூருக்கு அட்டகாசமாக பொருந்துகிறது.

நாகூருக்கு “புலவர் கோட்டை” என்ற காரணப் பெயர் ஏற்பட்டதற்கு இந்த வாதம் வலிமை சேர்க்கிறது. மூன்று தமிழையும் ஒருசேர வளர்த்து போற்றியது இந்தச் சிற்றூர் என்றால் அது வியப்பில் ஆழ்த்துகின்ற விஷயம்தானே?

அன்றைய பத்திரிக்கைகள், நூல்கள் சமஸ்கிருத மொழியைக் கலந்து தமிழ் வார்த்தைகளுக்கு சமாதி கட்டிக் கொண்டிருந்த காலங்களில் தனித்தமிழ் இயக்கத்தை மறைமலையடிகள் முன்னின்று நடத்தினார். அவர் நாகையைச் சார்ந்தவராக இருந்ததால் அதன் பாதிப்பு நாகூரிலும் தெரிந்தது. தூயதமிழ் வார்த்தைகள் நாகூர் வாழ் பாமர மக்களின் வாயில் புழக்கத்திலிருப்பது இன்றும் கண்கூடு. மணிப்பிரவாளத் தமிழில் சிக்காமல் தப்பிப் பிழைத்த ஊர் நாகூர் என்று பெருமை பட்டுக் கொள்ளலாம்.

நாகூர் குலாம் காதிர் நாவலர் தனது 74- வது வயதில் 28-01-1908 அன்று உயிர் நீத்தபோது அவரது மாணவராக விளங்கிய மறைமலை அடிகள் கையறு நிலையில் பாடிய பாடல் இங்கு நினைவு கூறத்தக்கது.

“வாடுகின்ற வையத்தின் வகைவிளங்க வசைபடுத்து
பீடுகெழு தமிழ்த் தெய்வ குலாம்காதிர் பெரும்புலவோய்
நீடுவளப் புத்தேளிர் நினைவின் மாசகற்றிவிட
ஓடிமறைந் துற்றாயோ இனியெங்குற் றுணர்வேனோ”

என்ற பாடல் இருவருக்குமிடையே இருந்த நெருக்கத்தை உணர்த்த போதுமானது.

“பாத்திரத்தை ஏனம் என்போம்
பழையதுவை நீர்ச் சோறென்போம்,
ஆத்திரமாய் மொழி குழம்பை
அழகாக ஆணம் என்போம்,
சொத்தை யுரை பிறர் சொல்லும்
சாதத்தை சோறு என்போம்
எத்தனையோ தமிழ் முஸ்லீம்
எங்களுயிர்த் தமிழ் வழக்கே!”

என்ற நாகூர் புலவர் ஆபிதீனின் காலத்தால் அழியாத இப்பாடல் நாகூரில் வழக்கிலிருந்த தூயதமிழ் வார்த்தைகளுக்கு ஒரு நற்சான்று.

நாகூர் வளர்த்த நாடகத்துறையை ஆராய்வதற்கு முன்னர் ஒரு முன்சுருக்கம். உலக அளவில் அரேபியர்கள் நாடகத்திற்கு செய்திருக்கும் மகத்தான பங்கு அளவிட முடியாது. தமிழகத்திற்கு அரேபியர்களின் வருகைக்குப் பிறகு ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்ட அரபு வார்த்தைகளை தமிழ்மொழி ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது. புதுப்புது வார்த்தைகளுக்கு ஒரு மொழி கொடுக்கும் அங்கீகாரம்தான் அம்மொழியின் வளர்ச்சிக்கு பெரிதும் உதவுகிறதென்பது மொழியியல் வல்லுனர்களின் கருத்து.

“ஆயிரத்தொரு இரவுகள்” “அலாவுத்தீனும் அற்புத விளக்கும்” “லைலா-மஜ்னு” “யூசுப்-ஜுலைகா” போன்ற கதைகள், தமிழ் நாடக உலகில் மகத்தான  வரவேற்பைப் பெற்றதற்கு அதில் காணப்பட்ட “Fantasy” எனப்படும் கற்பனையுலக அனுபவமும், பிரமாண்டமும், நவீனத்துவமும் ஒரு முக்கியக் காரணம்.

“குலேபகவாலி” “பாக்தாத் திருடன்” “ஆயிரம் தலைவாங்கிய அபூர்வ சிந்தாமணி” போன்ற படங்கள் வியாபார ரீதியாக வெற்றி பெற்றமைக்கு காரணம் தமிழுக்குப் புதிதான விஷயங்களை இறக்குமதி செய்ததினால்தான்.

ஜெயமோகன் போன்ற பழுத்த எழுத்தாளர்கள் ‘இஸ்லாமியர்களுக்கு சமகால இலக்கியப் பரிச்சயமில்லை’ என்று கண்மூடித்தனமாக எழுதுவது மிகுந்த வேதனையளிக்கிறது. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை; மரபுக்கவிதை காலம் முதல் புதுக்கவிதை காலம்வரை; சித்தி ஜுனைதா முதல் கவிஞர் சல்மா வரை; இஸ்லாமியர்கள் இலக்கியத்துறையில் ஆர்ப்பாட்டமின்றி முத்திரை பதிந்து வந்திருக்கிறார்கள், வருகிறார்கள் என்பது ஊரறிந்த உண்மை.

எம்.ஜி.ஆரின் “குடியிருந்த கோயில்” படம் வந்த காலத்திலேயே  ‘ரோஷனாரா பேகம்’ என்ற முஸ்லீம் பெண் கவிஞர் எழுதிய ‘குங்குமப்பொட்டின் மங்கலம்’ என்ற பாட்டு எல்லோரையும் முணுக்கவைத்தது நமக்கு ஞாபகம் இருக்கும்.

மஞ்சள் மகிமையையும், தாலியின் சிறப்பையும், குங்குமப்பொட்டின் மங்கலத்தையும் ஒரு முஸ்லிம் பெண்மணி பாடினார் என்றுச் சொன்னால் மதநல்லிணக்கத்திற்கு இதைவிட வேறென்ன வேண்டும்?

திருவாளர் ஜெயமோகன் தயைகூர்ந்து தன் கறுப்புக் கண்ணாடியை கழற்றி வைப்பது நல்லது. ‘ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்’ என்பார்கள். ஒரு சாதாரணச் சிற்றூர் முத்தமிழை எப்படி வளர்த்தது என்பதை, மனதில் இருத்திக் கொண்டால் நாகூரைப் போன்று முஸ்லீம்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கின்ற எத்தனையோ பேரூர்கள் தங்களது பங்களிப்பை எப்படியெல்லாம் செய்திருக்கிறது என்பதை சுலபமாக கணக்கிட்டுக் கொள்ள ஏதுவாகும்.

கி.பி. 17-ஆம் நூற்றாண்டு பிற்பகுதியில் நாகூர் முஸ்லிம் தமிழ்ப் புலவர்கள் எண்ணிக்கையில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் ஒரே காலத்தில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்ற வரலாறு பதிவாகி இருக்கிறது. அத்தனைப்பேரும் காவியம் படைத்தவர்கள். இலக்கியக் கர்த்தாக்கள். தமிழகமெங்குமுள்ள இஸ்லாமிய இலக்கியவாதிகளின் சரணாலயமாக நாகூர் விளங்கியுள்ளது. வண்ணக்கவிகள் பாடுவதில் வல்லவரான ஹமீத் இப்ராஹீமுக்கு “வண்ணக் களஞ்சியப்புலவர்” என்ற சிறப்புப் பெயரை நாகூர் தர்காவில் நடந்த புலவர்கள் கூட்டத்தில் வழங்கப்பட்டதாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள் சான்று பகர்கின்றன.

தொடக்க காலத்தில், தங்களது இயற்பெயரால் எல்லாதரப்பு வாசகர்கள் மனதிலும் நினைவில் நிற்க இயலாது என்ற அபிப்பிராயத்தினாலோ என்னவோ பெரும்பான்மையான இஸ்லாமிய எழுத்தாளர்களை அவரது பெயர்களை வைத்து தனியே இனம்காண முடியவில்லை. ஜெயமோகனின் குற்றச்சாட்டுக்கு இதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கக்கூடும்.

ஒருமுறை சுஜாதாவிடம் ஒரு முஸ்லிம் வாசகர் கேள்வி கேட்டிருந்தார்: “அதென்ன, நாவலாசிரியர்கள் நிறைய பேர் பிராமணர்களாகவே இருக்கிறீர்கள்?” அதற்கு சுஜாதாவின் பதில் இருந்தது “அதென்ன, புதுக்கவிஞர்களில் நிறைய பேர் முஸ்லிம்களாகவே இருக்கிறீர்கள்? – இது சுஜாதாவின் பதில். இந்த தகவலும் ஜெயமோகனின் கவனத்திற்காகவே.

எண்ணற்ற இஸ்லாமிய இலக்கியவாதிகள் தங்களது அரபிப்பெயரை தமிழ்ப்படுத்தியும், யாரோ ஒருவருக்கு “தாசன்” ஆகவோ அல்லது தன் துணைவின் பெயரிணைத்து “மணாளன்” என்ற புனைப்பெயரைச் சூட்டியோ தங்களை அடையாளப் படுத்திக் கொண்டதை நாம் பார்க்கிறோம். கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான், பேரா. அப்துல் காதர்  போன்றவர்கள் இதற்கு விதிவிலக்கு.

இன்றளவும் இச்சிற்றூரில் எண்ணற்ற சிறுகதை எழுத்தாளர்கள், நாவலாசிரியர்கள், கவிஞர்கள், பாடலாசிரியர்கள், மொழி ஆய்வாளர்கள், மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், மின்னிதழ் எழுத்தாளர்கள், வலைப்பதிவாளர்கள் என்று பன்முக படைப்பாளிகள் இலக்கிய உலகில் சுடர்விட்டு வருகிறார்கள். சாரு நிவேதிதா, நாகூர் ரூமி, ஆபிதீன், ஏ.எச்.ஹத்தீப் சாஹிப், கவிஞர் இஜட் ஜபருல்லா, கவிஞர் நாகூர் சலீம், காதர் ஒலி, இதயதாசன் போன்றவர்களை இக்கால கட்டத்தில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம்.

திருமண ‘நாலாம்நீர்’ சடங்குக்கு பரிகாசப் பாடல்கள் என்று எழுதத் தொடங்கி இப்போது வெண்பா எழுதிவரும் கவிஞர்களே இதற்கு உதாரணம். இவர்கள் எந்த பல்கலைக் கழகத்திற்குச் சென்றும் “புலவர்” பட்டம் பெற்றவர்களில்லை என்பது கவனிக்கத்தக்கது. ‘சித்திரமும் கைப்பழக்கம், செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்’ என்ற பழமொழிக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்கியவர்கள்.

இயற்றமிழ், இசைத்தமிழ், நாடகத்தமிழ் என்ற வரிசையில் முதலில் நாடகத்துறையில் நாகூர் காட்டிய ஈடுபாட்டை மட்டும் இங்கு ஆராய்வோம்.

Sheikh Salman al-Oadah

It might seem funny to devote an article to sleeping. But think about it. The average person spends around eight hours of a 24-hour day asleep. That is a third of a person’s lifetime.Allah describes sleep as a blessing from Him. He says in the Qur’an:

“And We made your sleep a rest for you.” [Surah al-Naba’: 9]

“And remember when He made slumber fall upon you as a reassurance from Him.” [Surah al-Anfal: 11]

“It is Allah who has made the night for you, that you may rest therein, and the days as that which helps you to see. Verily Allah is full of grace and bounty to humanity, yet most people give no thanks.” [Surah Ghafir: 61]

Sleep is not only described as a blessing bestowed upon the people, but also as a testament to Allah’s creative ability. Consider where Allah says:

“He it is who gathers up your souls at night and knows all that you do by day. Then He raises you up again, so that the term appointed for you (on Earth) may be accomplished. And afterward unto Him is your return. Then He will proclaim to you what you used to do.” [Surah al-An`am: 60]

“Allah takes the souls at the time of their death, as well as (the souls of) those who die not, during their sleep. Then He withholds those on whom He has passed the decree of death and sends the others back until an appointed term. Most surely there are signs in this for a people who reflect.” [Surah al-Zumar: 42]

Yes, sleep is His creation, and it has its marvels. A sleeping person drifts away from his consciousness and reason, only to be fully restored to his rational faculties upon waking, refreshed and revitalized.

A sleeping person can see the strangest and most amazing things, things that a waking person could never possibly see. Our ability to dream is another of Allah’s blessings, and another sign of His greatness.

We can appreciate the importance of sleep if we consider that Allah guided His Messenger (peace be upon him) regarding the etiquettes of sleeping, like being in a state of purity and lying on his right side. (As for facing the qiblah, this is actually not established by the Sunnah.)

Likewise, a number of remembrances and supplications are prescribed for sleeping. The Prophet (peace be upon him) instructed `Ali b. Abi Talib and Fatimah to say “Subhan Allah” 33 times, “al-Hamdu Lillah” 33 times, and “Allah Akbar” 33 times. He informed them that doing so will remove their fatigue and revitalize them, and said: “It is better than having a servant.” [Sahih al-Bukhari andSahih Muslim]

Our generation is sometimes accused of being “the sleeping generation”. Most of us certainly do not need to sleep more than we already do. Nevertheless, we must respect our need to sleep by observing the etiquettes and approaches to sleep that will maximise the benefit that we get from it. This, in turn, helps us manage stress and makes our waking hours more productive.

It is a mistake to dismiss the importance of sleep. We all need it, and we all get our daily quota of sleep. Therefore, it is wrong that we make light of the subject of sleep and disdain reading or speaking about it, as if it were something superfluous.

In order to sleep better, we should first relax a bit. We need to unwind from the pressures, worries, and distresses of the day. We need to end the day on a note of forgiveness and with a few moments of tenderness with our families. We need to recite our remembrances of Allah and rid our hearts of all our animosities. We should not lay our heads down on our pillows with resentfulness in our hearts and angry thoughts in our minds. We should make our last thoughts of the day positive ones.

by xeniagreekmuslimah Source

http://xeniagreekmuslimah.wordpress.com

நபி (ஸல்) கூறினார்கள்,”யஹுதிகளையும், நஸாராக்களையும் அல்லாஹ் சபித்துள்ளான். அவர்கள் தங்களது நபிமார்களுடைய கபுருகளை வணக்கஸ்தலமாக்கி விட்டனர்.” (புகாரி) நபிமார்களுடைய சமாதிகளையும், வலிமார்களுடைய சமாதிகளையும் கெளரவிக்கும் விஷயத்தில் எல்லை மீறி அவர்களிடம் நம் தேவைகளை துவா செய்தால், அதனால் சமுதாயத்தில் ‘ஷிர்க்’ என்னும் மாபாதகம் நடந்தேரும். மேலும் அல்லாஹ்வின் கோபத்துக்கும், சாபத்துக்கும் உள்ளாக நேரிடும் என்பதை உணர்த்தவே மேற்கண்ட ஹதீஸ் அறிவுறுத்துகிறது.

மற்றும் ஒரு ஹதீஸ் “அறிந்து கொள்ளுங்கள் உங்களுக்கு முன்பிருந்தோர் அவர்களது நபிமார்களுடைய அவர்களிடையே வாழ்ந்த நல்லடியார்களுடைய அடக்கஸ்தலங்களை வணக்கஸ்தலங்களாக ஆக்கினார்கள். ஆனால் நீங்கள் சமாதிகளை வணங்குமிடமாக்காதீர்கள். நிச்சயமாக நான் அதை விளக்கியுள்ளேன். இவ்வாறு கபுருள்ள இடங்களில் இறைவனை தொழவும் கூட நபி(ஸல்) அவர்கள் தடை செய்த நிலையில் உன்னத சமுதாயமென திருமறையால் புகழப்பட்ட முஸ்லிம்கள் இன்று தங்களது தேவைகளை தங்களது இறைவனிடம் கேட்க வேண்டுமென்பதை மறந்து தம்மைப் போன்ற சிருஷ்டிகளின் கல்லறைகளில் மண்டியிட்டு முறையீடு செய்வது பற்றி என்னென்று சொல்வது? அது அநாகரிகமில்லையா? அது இறைவனுக்கு இணை வைக்கும் ‘ஷிர்க்’ ஆகுமா இல்லையா? என்பதை முஸ்லிம்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.